"انار آرزو" (غزل محلی بیرجندی)

سخنی با مخاطبان عزیز گویش بیرجندی:

تعداد مصوّت ها در گویش بیرجندی بیشتر از مصوّت های زبان فارسی است.

و غیر از شش مصوّت ( --َ ) ، ( --ِ ) ، ( --ُ ) ،( آ )،  ( ای ) ،( او ) و دو مصوّت مرّکب

( اِی ) مثل" نی" و" کی " و( او ) مثل  " نو" و " جو " که در زبان فارسی هم هست ،

سه مصوّت کشیده وجود دارد که در فارسی نیست . این مصوّت ها عبارتند از :

( َ  ) ی کشیده با نشانه ی( اَ اْ ) مثل : سَاْ ده  { ساده }

( --ِ ) ی کشیده با نشانه ی ( اِ اْ ) مثل  : اِاْساس { احساس }

(--ُ ) ی کشیده با نشانه ی ( اُ اْ ) مثل : شُاْنه { شانه}

که این مصوّت ها دو برابر مصوّت های کوتاه کشش صوتی دارند ومعادل  مصوّت بلندند

که در شعر می توانند جایگزین یکدیگر شوند.

نشانه های آوا نگاری :

صامت ها :  ب : b پ :  p ت:  t ث : s  ج :   j  چ : č  ح :  h   خ : x   د : d  ذ :  z  ر :r

                ز :   z ژ :  ž  س : s ش :  šص: s  ض :   z ط :  t  ظ : z    غ : q  ف :  f

               ق :  q  ک: k     گ :  g    ل :  l م : m ن:  n  و :  v ه :  h

/ 3 نظر / 46 بازدید
محمود برکچی

سلام . همیشه گفته ام , شعر های بیرجندی شما , به غیر از بیان احساس و شور وشوق و تمام آنچه مولفه های یکشعر تمام شمرده می شود , ودر واقعه پیش از تمام اینها , آینه ی تمام نمای نگرانی و دغدغه ی عمیق شاعر نسبت به از یاد رفتن هویت و تمایز یک قوم , یک جامعه و مردم است. هویتی که در هجوم همه جانبه ی آنچه جهانی شدن نامیده می شود . بشدت تهدید می شود . مثل همیشه با خواندن شعر های شما خودم را به یاد آوردم . به امید استمرار این راه .

ناشناس

خیلی جذاب زیباست

bigharar

بیا تا وَرتو گویُم یَه نموسکی زِ مَردوُ و یَلوُن چَمبِلسوُسکی که تا جون در بدن دارند اینوُ خروشوُنند گرداگِرد میدوُ زِ خوُردی در کلاس و مکتب رَزم بپا سازند بهر دشمنوُ بزم تمومِ شاهدُ ایرِه بُگُفتَن مَغَس توی هوا نَعلیر بِکُفتن لِخَبورقوُ زِ دستینوُ فِراری کِلاغو روز و شوُ در گریه زَاری دِ پِشخوُ فکر مَکو قاتلِ جونن خدَایی مردموُنی مهربونن فقط اوُدَم که در مِیدون جنگند مثال شیر دنبال پلنگند همه پیرو جَوو اهل نبردن همِی نوُ عَاشق روغن زردن بخور قوت بگیری بچه شهری مخور هر درد بی درموُ و زهری بجَای پفک وساندیس و لیستک بخور تا میتوانی نون چِلپَک زَمونی پهلوونوُ چمبلوسکی همه رو هم نِبودَن یَه نَموُسکی بیا بِنگَر چه کرده روغنوُ زرد که بچوکوُن لیلیک هم شدن مرد از او روزوُ که روغن زرد گِرو شد خوراک پهلوُونو تَتِرو شد خدا خیری دِه نَنِه ما بتول رِه که بُفروخت پَرنِه او مَاشی کتول رِه