چارانه های ناچار(5)

در راس قرار هرشبت می آیم

تا قله ی شب در طلبت می آیم

با کوزه ای از جنس عطش بر سر دوش

تا چشمه ی شیرین لبت می آیم

 

یک هم نفسِ قفس برایم بفرست

یک سنگ صبورِ آشنایم بفرست

دلتنگ برای گریه کردن هستم

یک شانه برای گریه هایم بفرست

 

هر روز سراغت از زمان می گیرم

از دفتر شعرِ آسمان می گیرم

در حسرت بوسه هات می میرم و باز

با یاد لبت دوباره جان می گیرم

/ 34 نظر / 54 بازدید
نمایش نظرات قبلی
فهیم

[قلب][گل] ارادت دارم استاد

ادیب

هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم [گل]

محمد دانشور

یک شانه برای گریه هایم بفرست مخلصم جناب عندلیب عزیز [لبخند]

[گل][گل][گل][قلب]

محمد رضا حسيني مود

[گل][گل][قلب]

الهام

درودبرشما متشکرم از همراهی و نگاه سبز شما راستی شعراتون خیلی دلنشین و زیباست[گل]

فرشته

می خواهم .. بسپرم دلم را به نسیم .. به هوا .. به درخت .. به همه ثانیه ها .. تا که با هر نفسم .. دلِ خویش تازه کنم .. تا بگردم شادان .. تا برقصم خندان .. تا که از یاد ببرم .. غمهایم .. تا که با دلِ روز .. لبخندِ شادمانه زنم .. می خندی با من ؟؟ می خندی بر غم ؟؟ می رقصی در باد ؟؟ می گردی با من شاد ؟؟ تا بپوشانیم بر تنِ ثانیه هایِ بی جان .. رَختِ پُر رنگی از شادیِ مان .. تا که .. از هر نفسِ هستیِ خویش .. لذتِ جاوید ببریم .. در جهانی که در آن .. همه چیز نا باقیست .. تو بیا .. باقی بشویم .. و بمانیم با هم .. و بگوییم با هم : ( ما .. نه آنیم که فانی بشویم )